Tenk om det eigentleg var so

At det sku gå an å berre vera

Menneskelege menneske

Med den einaste guddommelege

Han vart’kje menneske

So vi sku bera meisterleg maske og snakka sæle ord

Søndagar

Han vart menneske

So vi sku vera menneskelege og snakka ord vi sjøl bur i

Kvar dag

Då må berre bøna koma frå grøfta

Eller lovsangar skrikast ifrå mørkaste redsla

Kvar kvardag er då heilag vanleg

Med Gud i det menneskelege

I fridom dei søndagsæle aldri fattar, fangar eller rår med